Dingen die fijn zijn #3

• Dat je dan heel erg moe bent en dat je dan op je bed gaat liggen en dan mag slapen.
• Appeltaartbeslag. Bijna nog beter dan de appeltaart zelf.
• Als je een paar woorden achter elkaar zet en ze zijn mooi samen.
• Zomermuziek (luister The Kooks en Belle and Sebastian en je begrijpt me).
• Naar het (nep)strand gaan en dat je dan nog drie dagen later overal zand vindt. Overal.
• Niks moeten.
• Hoe heel mijn dorp zich verzamelt voor de bloemetjesmarkt op tweede Pinksterdag waardoor er bij iedereen lichtelijke claustrofobische gevoelens opduiken.
• Bloemetjes
• Applaus na optredens.
• Franse muziek.
• Lieve mensen om mij heen.
• The Voice UK. Zo mogelijk 100023452352 keer beter dan de Nederlandse versie, hoewel het door ons landje bedacht is.
• Zo’n lekkere dikke knipoog van een kalende vijftigjarige vrachtwagenchauffeur. Stel dat ik de perfecte huwelijkskandidaat niet vind, heb ik altijd nog wat achter de hand.
• Pasgemaaid gras.
• Een f***ing 8 (!) halen voor een geschiedenisherkansing.
• Lentepicknicks.

 

De vijf supermarkttypes

Laatst stond ik in de rij bij de C1000. Om half zes. Als ik jullie iets kan aanraden: niet naar de supermarkt gaan om half zes als je last hebt van een lichte of ernstigere vorm van claustrofobie. Gewoon. Niet. Doen.
Maar, jullie weten: alles wat je afgeraden wordt, moet je natuurlijk doen als je inspiratie wil opdoen voor een blogje.
Zo stond ik daar lekker in de ongelooflijk lange rij te chillen met een courgette en een pak yoghurt toen ik ineens zag dat ik alle mensen in deze rij in één van onderstaande categorie kon indelen:

1 Gestreste huismoeder/vader met overvol karretje
2 Chagrijnige vader/moeder die weer eens door zijn/haar vrouw/man gestuurd wordt omdat de partner in kwestie het vergeten is (categorie ALSOF IK HET NOG NIET DRUK GENOEG HEB OFZO)
3 Lief glimlachende 70+-ers
4 Energy-drank-kopende mooiboys
5 Schattige kindertjes

In categorie 1 vallen de vrouwen of mannen die thuis voor de kids (let op: de kids. Níet de kinderen) zorgen en hun karretje overvol hebben liggen met een pak luiers, Danoontjes (de rode en de gele, want Sem lust de rode niet en Sophie de gele juist niet), shampoo (milde, voor niet prikkende oogjes), een pak Venz mét funnies en een pak pannenkoekenmix.

Categorie 2 zijn de vrouwen of mannen met één of twee lullige artikeltje(s) die de vrouw of man in categorie 1 is vergeten. Denk aan een blik tomatensaus, een pak  melk, de borrelnootjes voor vanavond.

In categorie 3 zijn die lieve mensen die je altijd voor laten in de rij, omdat ze zelf niet zoveel meer kopen en dus eten (ach, lieverd, vroeger kon ik wel drie borden daarvan op!). Naar deze mensen moet je dus altijd heel lief lachen, want daar kun je alleen maar profijt van hebben. Let op mijn woorden.

Categorie 4 spreekt voor zich. Blackberry in de hand, luidruchtig pratend, glimmende jas en de zakken chips en energy drinks (huismerk, dan kun je zoveel mogelijk ervan kopen zonder dat je het risico loopt op één paar minder Airmax) op de band. Hier kun je niet om heen.

Categorie 5 zijn schattige kindertjes die zonder iets te zeggen op hun tenen staan om hun pakje Kip Tandoori op de lopende band leggen en met een schattig glimlachje het van mamma gekregen twee-euro muntstukje aan de cassière overhandigen.

(Ik hoor uiteraard in categorie 4, met m’n pak yoghurt).

(Misschien meer categorie 2).

Oh, bah

Weet je welk woord me nou echt de kriebels geeft? Knutselen. Brr. Verschrikkelijk. Doet me denken aan tien vrouwen van rond de 40 die met een universitaire master op zak dan gezellig samen gaan knippen en plakken, om even lekker alles los te laten. Lekker, joh, moet je ook eens doen. Zoiets.

Maar onze maatschappij zou onze maatschappij niet zijn als we allang een minder kriebel-veroorzakend woord hadden uitgevonden. DIY’en is het nieuwe knutselen. Klinkt al een stuk beter, al zeg ik het zelf.

Goed. Wat ik dus ging doen. Er was eens een dag dat ik op een blog keek (goh, zeldzaam) en daar zag ik iets leuks staan: een Memory Jar (mee-ingevoerd met het DIY’en: alles gewoon in het Engels, dan is het leuker). Nou gebeurde dit me anderhalf uur voor mijn herkansing: perfect moment dus.

Het idee is eigenlijk gewoon dat je een leuk potje/blikje/kartonnen doos/leeg theekopje/lege tissuedoos/____ (vul zelf iets in) neemt, waar je briefjes met leuke herinneringen, quotes en dergelijke instopt. 

En nu staat hij op mijn plankje leuk te zijn vergezeld door notieboekjes en andere leuke dingen. Gezellig.

Verwende Duitsers

Ooit wel eens in de kerk achter het Pantheon in Rome geweest? Nee? Ja? In je dromen? Goed, doet er niet toe, ik zal precies vertellen wat daar gebeurt.

Overigens, allereerst: Je komt het plein op. Denkt ‘huh, ja leuk, zo’n plein met cafeetjes. Dus. Maar ik kwam hier voor het Pantheon’. En dan staat ‘ie daar ineens, met z’n acht zuiltjes. Vervolgens zeg je ‘oooooh’, loop je door, zeg je ‘aaaah’. Dan loop je erin. Oh. Is dit het. Koepel. Lege muur. Donker. Ik heb wel eens mooiere kerken gezien. Kortom: het Pantheon kan je beter van buiten bewonderen.

Maar goed, over die Duitsers hè. Voor die kerk zijn er dus mensen ingehuurd. Mensen om stemmen in te spreken. In het Italiaans, Spaans, Engels, Frans en Duits. Nou, let op:

Italiaans: Silenzio, per favore
Spaans: Silencio, por favor
Engels: Silence, please
Frans: Taire, s’il vous plaît
Duits: Möchten Sie bitte Ruhe zu bewahren? Danke sehr.

Vertel mij, waarom, oh waarom die Duitsers een hele zin inclusief persoonsvorm en onderwerp krijgen en alle andere nederige Europeanen gewoon een STILTE HIER ALSJEBLIEFT, BEGREPEN? Waarom niet gewoon een simpele Ruhe, bitte? Voelen Duitsers zich te goed voor een simpele gebiedende wijs? Vertel het mij.

Recently reblogged II

De vorige keer dat ik mijn favoriete foto’s van de afgelopen weken met jullie deelden, vonden jullie dat wel leuk. Ik ook (en de olifantjes die op die tumblrpagina van mij te bewonderen zijn hielden ook wel van wat extra publiciteit) en dus besloot ik het nog een keer te doen.
Korte samenvatting: mooi, huisjes, olifant, interieur, schattig, mooi, olifant.

Wat ik verder nog raar vind aan het Nederlands of aan de mensen die het spreken en schrijven

Stel hé, je loopt door een straatje. Dit straatje is geen mooie effen asfaltweg, maar een straatje met pittoreske steentjes die dikwijls zorgen voor blauwe plekken en schaafwonden. Dat laatste realiseer je je echter niet zo, dus loop je gewoon door zoals je ook over die prachtige asfaltweg had gelopen. Op dat moment maak je een semi-snoekduik, blijf je nét niet overeind, klauter je weer op en kijk je vluchtig om om te kijken of niemand je gezien heeft. Helaas, niet het geval. Persoon in kwestie: ‘Hee, kijk je uit?’ Het gewone antwoord: ‘Haha, ja hoor! Ha-ha’. Waarom zeggen we hier niet gewoon: ‘NEE IK KEEK NIET UIT ANDERS WAS IK TOCH NIET GEVALLEN IN DIT  %@#%@#%@STRAATJE!!! AUW!!!’ Wellicht omdat het iets vriendelijker klinkt, maar ja. Wie in deze wereld is vriendelijk genoeg?

‘your so mean but i can’t stop thinking about you bby (‘L)’ ‘ what did you do to me?’ Dit roept van die reacties op als ‘omg dushi wat is er gebeurt?’ ‘ik ben dr 24/7 voor je chick je weet eh’. Waarop volgt ‘srry ik wil er niet over prate’.. ZET HET DAN NIET OP FACEBOOK!!!! (spelfouten zijn expres overigens)

Volgende. Je hebt een meningsverschil met iemand. Nee, geen ruzie, zo noemen we dat niet tegenwoordig. Op gegeven moment wordt het meningsverschil een discusie. Het volume van het gesprek wordt luider, maar je hebt nog geen ruzie. Even later wordt het een heftige discussie. Maar dan komt het, de zin die je nooit tegen iemand moet zeggen (tenzij je wilt dat het gebeurt): ‘Ben je boos ofzo?’ ‘NEE EERST NIET MAAR NU WEL HOE DURF JE TE DENKEN DAT IK BOOS BEN!!!!’. Zoiets, zeg maar.

En nou niet denken dat ik ALTIJD HEEL VEEL HOOFDLETTERS EN UITROEPTEKENS GEBRUIK EN DAT IK ALTIJD ZO AGGRESIEF BEN!!! Nee, maar oke. Soms hé. Ja.

Klachtenbrief

Geachte heer/mevrouw,

Gezien de datum (vrijdag 11 mei 2012) zou ik verwachten dat de temperatuur buiten een aantal graden hoger zou zijn. Als in, noem eens wat leuks, 22 graden. Verder zou het fijn zijn als de hoeveelheid neerslag die uit onze hemel nederdaalt, enkele centiliters per week af zou nemen.

Als bewijs geef ik wikipedia:
Lente of voorjaar is een van de vier seizoenen. De lente volgt op de winter en wordt gevolgd door de zomer. De lente begint op het noordelijk halfrond (meestal) op 20 maart en eindigt (meestal) op 21 juni. Op het zuidelijk halfrond begint de lente meestal op 22 september. Tijdens de lente worden in de noordelijker streken van het noordelijk halfrond de bomen veel groener en gaan veel planten bloeien; geleidelijk wordt het warmer en wordt de kans op vorst kleiner.
Ik citeer ”geleidelijk wordt het warmer en wordt de kans op vorst kleiner”. Geleidelijk is uiteraard een relatief begrip, maar ik zou toch een zekere toename van de temperatuur verwachten hierbij. Dit is, tot mijn teleurstelling niet gebeurd.
Indien u nog niet helemaal begrijpt wat ik bedoel;

ik zou graag van dit:

naar dit:

willen gaan.

Dit omdat ik er de afgelopen dagen ongeveer zo bijloop. Ik hoop dat mijn wensen op deze manier iets duidelijker zijn geworden. Alvast hartelijk bedankt!

Met vriendelijke groet,
Annemijn